...
Impressie atelierbezoek Kunsttiendaagse Bergen 2012
Impressie atelierbezoek Kunsttiendaagse Bergen 2012
regio 24-10-2012 - Verslaggevers Felix Hogeboom (tekst) en Sjoerd van Berkel (foto's) van Vacuüm cultuurnetwerk Alkmaar gaan op verkenning uit
Â
Als eerste adres doen we de expositie bij golfclub Sluispolder aan. Het betreft hier vooral beelden en keramiek met esthetisch-decoratieve inslag, te zien in de hal en bij het restaurant van de club. De werkstukken zijn bedoeld om de woning van de man of vrouw met de wat royalere beurs te decoreren. Voor de tuinobjecten buiten geldt hetzelfde. De lichtobjecten, geplaatst op de grasstrook naast het parkeerterrein, bestaan uit geschilde boomstammen met omgekeerde polyester potten en schalen als kap doen bevreemdend aan, alsof er vertegenwoordigers van een buitenaardse beschaving zijn geland. Als je het houten prijskaartje waarop een verkoopprijs van 1150 euro is vermeld leest besef je dat de creatieve speelsheid van de ontwerper duur wordt betaald. Van een grap is hierbij geen sprake.
De volgende expositie wordt gehouden in een klein vrijstaand huis met een witgeschilderde baksteengevel aan de Kogendijk. Bij de schuur naast het huis zijn enkele geplastificeerde gedichten opgehangen, waarvan de tekst verwijst naar kunstwerken die elders op de kunstroute te bezichtigen zijn. Rond het huis hangt een landelijke verstilde sfeer. Het grintpad knarst als uw verslaggevers met de fietsen in de richting van de toegang tot het huis lopen die zich aan de zijgevel bevindt. De sfeer in de woonkamer met schilderijen is plechtig als in een kerk. Vrouwelijke waarden als behoedzaamheid en aandacht worden gekoesterd. Veel stilte en ook voorzichtigheid waarmee het leven wordt heroverd op het schildersdoek. De technische worsteling van de gevorderde amateur is hier te zien, de thematiek is wat beperkt als om de verbeeldingsvlucht van de kunstenaar in te kaderen.
In de expotent bij de Ruïnekerk treffen we het hyperrealistische werk van Pauline Bakker aan, gebouwen in lege, melancholische landschappen waar de mens afwezig is, doorstraald van bevreemdend licht, vaak in avondstemming. Verslaggever Sjoerd merkt op dat de klemspots die voor de schilderijenbelichting zorgen een storende slagschaduw werpen op de doeken en maakt daarvan melding in het gastenboek. De bronzen beeldjes in het middenpad van de tent zijn gemaakt door Marjolein de Bruin en overtuigen qua expressie, houding en smaakvolle onderwerpskeuze. Poëtische thema's als ballet, dans en circus komen aan bod.
Het paard van drijfhout van Marjolein de Bruin, te zien voor de ingang van de expotent op het grasveld naast de Ruïnekerk, straalt kracht, vrijheid en trots uit. Een jonge vrouw met bloemenlegging en blonde paardenstaart in het haar checkt aandachtig haar mobieltje, niet ver van de sokkel met het beeld van het houten paard, in de nabijheid van herfstige bomen, getooid met rood-bruine bladeren. Onze fotograaf Sjoerd zag de poëtische intimiteit van dit tafereel en maakte een foto.

regio 24-10-2012 - Verslaggevers Felix Hogeboom (tekst) en Sjoerd van Berkel (foto's) van Vacuüm cultuurnetwerk Alkmaar gaan op verkenning uit
Â
Als eerste adres doen we de expositie bij golfclub Sluispolder aan. Het betreft hier vooral beelden en keramiek met esthetisch-decoratieve inslag, te zien in de hal en bij het restaurant van de club. De werkstukken zijn bedoeld om de woning van de man of vrouw met de wat royalere beurs te decoreren. Voor de tuinobjecten buiten geldt hetzelfde. De lichtobjecten, geplaatst op de grasstrook naast het parkeerterrein, bestaan uit geschilde boomstammen met omgekeerde polyester potten en schalen als kap doen bevreemdend aan, alsof er vertegenwoordigers van een buitenaardse beschaving zijn geland. Als je het houten prijskaartje waarop een verkoopprijs van 1150 euro is vermeld leest besef je dat de creatieve speelsheid van de ontwerper duur wordt betaald. Van een grap is hierbij geen sprake.
De volgende expositie wordt gehouden in een klein vrijstaand huis met een witgeschilderde baksteengevel aan de Kogendijk. Bij de schuur naast het huis zijn enkele geplastificeerde gedichten opgehangen, waarvan de tekst verwijst naar kunstwerken die elders op de kunstroute te bezichtigen zijn. Rond het huis hangt een landelijke verstilde sfeer. Het grintpad knarst als uw verslaggevers met de fietsen in de richting van de toegang tot het huis lopen die zich aan de zijgevel bevindt. De sfeer in de woonkamer met schilderijen is plechtig als in een kerk. Vrouwelijke waarden als behoedzaamheid en aandacht worden gekoesterd. Veel stilte en ook voorzichtigheid waarmee het leven wordt heroverd op het schildersdoek. De technische worsteling van de gevorderde amateur is hier te zien, de thematiek is wat beperkt als om de verbeeldingsvlucht van de kunstenaar in te kaderen.
In de expotent bij de Ruïnekerk treffen we het hyperrealistische werk van Pauline Bakker aan, gebouwen in lege, melancholische landschappen waar de mens afwezig is, doorstraald van bevreemdend licht, vaak in avondstemming. Verslaggever Sjoerd merkt op dat de klemspots die voor de schilderijenbelichting zorgen een storende slagschaduw werpen op de doeken en maakt daarvan melding in het gastenboek. De bronzen beeldjes in het middenpad van de tent zijn gemaakt door Marjolein de Bruin en overtuigen qua expressie, houding en smaakvolle onderwerpskeuze. Poëtische thema's als ballet, dans en circus komen aan bod.
Het paard van drijfhout van Marjolein de Bruin, te zien voor de ingang van de expotent op het grasveld naast de Ruïnekerk, straalt kracht, vrijheid en trots uit. Een jonge vrouw met bloemenlegging en blonde paardenstaart in het haar checkt aandachtig haar mobieltje, niet ver van de sokkel met het beeld van het houten paard, in de nabijheid van herfstige bomen, getooid met rood-bruine bladeren. Onze fotograaf Sjoerd zag de poëtische intimiteit van dit tafereel en maakte een foto.
Het nabijgelegen Oude Raethuys is volbezet met kunstwerken. Er is een grote ruimte gereserveerd voor de ambachtelijke sfeergeladen doeken van het Egmondse schildersgenootschap Hallem, getoond in 19e-eeuwse-salonopstelling. Mijn compagnon Sjoerd vindt het werk al gauw te traditioneel, ziet te weinig fantasie en vrije opvatting in de schilderijen. Ander werk wordt vanwege fotorealisme of stilering als te gelikt ervaren. De esthetische overwegingen zijn vanzelfsprekend strict persoonlijk: Over smaak valt niet te twisten.
Naast de Ruïnekerk bij het Oude Raethuys en café-restaurant De Pilaren is het zoals te verwachten erg druk. De drempel tot de verkoopgaleries in de buurt lijkt wat hoger. In de nabijgelegen Stationstraat zijn er zoals gebruikelijk kleine exposities bij middenstanders in de winkel. We kijken bij de boekwinkel naar de naïeve kunst van Inez Art, vrolijke, kleurrijke taferelen in een kinderlijk-onschuldige wereld, gevuld met kleine en grote mensen in speelse, levendige actie. Deze kunst is als een aangenaam leunkussen voor de geest. Sjoerd koopt in de boekwinkel een set ansichtkaarten met reproducties van het fleurige werk, als aandenken voor thuis, ter inspiratie.Â
In een kapsalon achter een nieuwetijdswinkel aan dezelfde straat is de vaardig geschilderde portretkunst van Paulien Tesselaar te bewonderen. Levendige, kleurrijke portretten in expressieve houdingen waarmee de kunstenares een warme betrokkenheid bij de mens laat zien: Fiere Afrikaanse vrouwen met kruiken op het hoofd, Portugese bejaarden schuifelend door schilderachtige straatjes. De schilderes heeft ongetwijfeld de nodige reizen gemaakt op zoek naar een sfeer die ze in het jachtige Nederland niet aantrof. Bij een zelfportret - eveneens afgebeeld op het visitekaartje - werpt een grasgroene zonnehoed een schaduw over het gezicht van de kunstenares waardoor de emotie in het geschilderde alter-ego verborgen blijft. Het is bekend dat kunstenaars de eigen kwetsbaarheid afschermen omwille van de uiting van hun talent.
In het seniorenwooncomplex Frankenstaete zien we poëtisch schilderwerk van Frans Buissink, waaronder een silhouet van de duinrand in vervreemdend-gelige avondgloed en een werkje dat een solitaire dennenboom met verwaaide kroon toont bij ondergaande zon. De doeken dragen een sfeer van eenzame confrontatie met de elementen en nodigen uit tot overpeinzing. Het werk van Sigrid van Essel, even verderop in de gang van het wooncomplex, valt op vanwege de bouwkundig-architectonische inslag. Te zien is een artist-impression van de nieuwbouw van de Amsterdamse Centrale Openbare Bibliotheek bij het Oosterdokseiland. Een decor van bouwkranen, gevels, oprijzende liftschachten en dukdalven met gele bies in het water van het IJ. De tekeningen zijn uitgewerkt met dekkend of transparant acquarel in beheerste, feitelijke stijl. Een volgend acquarel laat een roodgekleurd vrachtschip zien, afgemeerd aan een havenpier op het KNSM-eiland. Op de achtergrond een woud van kranen, de wolkenlucht is zwaar en dreigend. Is dit de tijdelijke ligplaats van het gifschip Otapan, aan de ketting gelegd vanwege asbestbesmetting ? De tekenaar laat vakmanschap zien, ambachtelijke degelijkheid die nog wel eens ontbreekt bij de tijdens de kunsttiendaagse getoonde werkstukken. De technische strengheid van het onderwerp disciplineert de kunstzinnige expressie.
Een kunstenares die zich volledig lijkt te hebben gericht op steels-erotische blikken werpende variétéclubdanseressen - te associëren met de sfeer van de Parijse Moulin-Rouge - intrigeert. We bezoeken de expositie Valérie Cabaret die wordt gehouden in een vrijstaande villa aan de Zuidlaan in Bergen. De kunstenares verwelkomt ons in het Engels aan de deur. Zij blijkt eveneens abstracte doeken te hebben geschilderd waarin via collagetechnieken tekstelementen op poëtische wijze zijn verwerkt. De werkstukken stralen een krachtige persoonlijkheid uit in contrast waarmee de maakster kwetsbaar overkomt. Het verhaal achter de kunst blijft raadselachtig. De werkstukken die in de intimiteit van de huiskamer worden getoond worden met respect benaderd. In de royale kamer zit het zoontje op de bank, hij speelt een computerspel in een virtual-reality-omgeving, te zien op een fors breedbeeldtelevisiescherm.
Vervolgens wordt het tuinhuisatelier van Adri Schaper aan de Prins Bernardlaan bezocht, vanwege de sfeervolle maar ook wat naïef geschilderde landschappen. De schilder geeft enige toelichting bij zijn werk aan een wat ouder echtpaar dat duidelijk tot de kring van ingewijden behoort. Vakantie-ervaringen in de Belgische ardennen en Frankrijk vormen de aanleiding voor de doeken. De kunstschilder verwerkt humoristische kwinkslagen in zijn werk in de vorm van voorwerpen die op alternatieve wijze worden gebruikt en aldus extra bezield raken. Het pastorale, ongerepte plattelandsleven kan worden genoten bij aanblik van het schilderwerk.
Felix Hogeboom
Naast de Ruïnekerk bij het Oude Raethuys en café-restaurant De Pilaren is het zoals te verwachten erg druk. De drempel tot de verkoopgaleries in de buurt lijkt wat hoger. In de nabijgelegen Stationstraat zijn er zoals gebruikelijk kleine exposities bij middenstanders in de winkel. We kijken bij de boekwinkel naar de naïeve kunst van Inez Art, vrolijke, kleurrijke taferelen in een kinderlijk-onschuldige wereld, gevuld met kleine en grote mensen in speelse, levendige actie. Deze kunst is als een aangenaam leunkussen voor de geest. Sjoerd koopt in de boekwinkel een set ansichtkaarten met reproducties van het fleurige werk, als aandenken voor thuis, ter inspiratie.Â
In een kapsalon achter een nieuwetijdswinkel aan dezelfde straat is de vaardig geschilderde portretkunst van Paulien Tesselaar te bewonderen. Levendige, kleurrijke portretten in expressieve houdingen waarmee de kunstenares een warme betrokkenheid bij de mens laat zien: Fiere Afrikaanse vrouwen met kruiken op het hoofd, Portugese bejaarden schuifelend door schilderachtige straatjes. De schilderes heeft ongetwijfeld de nodige reizen gemaakt op zoek naar een sfeer die ze in het jachtige Nederland niet aantrof. Bij een zelfportret - eveneens afgebeeld op het visitekaartje - werpt een grasgroene zonnehoed een schaduw over het gezicht van de kunstenares waardoor de emotie in het geschilderde alter-ego verborgen blijft. Het is bekend dat kunstenaars de eigen kwetsbaarheid afschermen omwille van de uiting van hun talent.
In het seniorenwooncomplex Frankenstaete zien we poëtisch schilderwerk van Frans Buissink, waaronder een silhouet van de duinrand in vervreemdend-gelige avondgloed en een werkje dat een solitaire dennenboom met verwaaide kroon toont bij ondergaande zon. De doeken dragen een sfeer van eenzame confrontatie met de elementen en nodigen uit tot overpeinzing. Het werk van Sigrid van Essel, even verderop in de gang van het wooncomplex, valt op vanwege de bouwkundig-architectonische inslag. Te zien is een artist-impression van de nieuwbouw van de Amsterdamse Centrale Openbare Bibliotheek bij het Oosterdokseiland. Een decor van bouwkranen, gevels, oprijzende liftschachten en dukdalven met gele bies in het water van het IJ. De tekeningen zijn uitgewerkt met dekkend of transparant acquarel in beheerste, feitelijke stijl. Een volgend acquarel laat een roodgekleurd vrachtschip zien, afgemeerd aan een havenpier op het KNSM-eiland. Op de achtergrond een woud van kranen, de wolkenlucht is zwaar en dreigend. Is dit de tijdelijke ligplaats van het gifschip Otapan, aan de ketting gelegd vanwege asbestbesmetting ? De tekenaar laat vakmanschap zien, ambachtelijke degelijkheid die nog wel eens ontbreekt bij de tijdens de kunsttiendaagse getoonde werkstukken. De technische strengheid van het onderwerp disciplineert de kunstzinnige expressie.
Een kunstenares die zich volledig lijkt te hebben gericht op steels-erotische blikken werpende variétéclubdanseressen - te associëren met de sfeer van de Parijse Moulin-Rouge - intrigeert. We bezoeken de expositie Valérie Cabaret die wordt gehouden in een vrijstaande villa aan de Zuidlaan in Bergen. De kunstenares verwelkomt ons in het Engels aan de deur. Zij blijkt eveneens abstracte doeken te hebben geschilderd waarin via collagetechnieken tekstelementen op poëtische wijze zijn verwerkt. De werkstukken stralen een krachtige persoonlijkheid uit in contrast waarmee de maakster kwetsbaar overkomt. Het verhaal achter de kunst blijft raadselachtig. De werkstukken die in de intimiteit van de huiskamer worden getoond worden met respect benaderd. In de royale kamer zit het zoontje op de bank, hij speelt een computerspel in een virtual-reality-omgeving, te zien op een fors breedbeeldtelevisiescherm.
Vervolgens wordt het tuinhuisatelier van Adri Schaper aan de Prins Bernardlaan bezocht, vanwege de sfeervolle maar ook wat naïef geschilderde landschappen. De schilder geeft enige toelichting bij zijn werk aan een wat ouder echtpaar dat duidelijk tot de kring van ingewijden behoort. Vakantie-ervaringen in de Belgische ardennen en Frankrijk vormen de aanleiding voor de doeken. De kunstschilder verwerkt humoristische kwinkslagen in zijn werk in de vorm van voorwerpen die op alternatieve wijze worden gebruikt en aldus extra bezield raken. Het pastorale, ongerepte plattelandsleven kan worden genoten bij aanblik van het schilderwerk.
Felix Hogeboom

